Wie verwacht dat Maggie Muurmans naast haar schoenen loopt van trots komt bedrogen uit. Ze zit gewoon ontspannen aan de keukentafel en vertelt over zeeschildpadden in Atjeh. Toch heeft ze de dag ervoor in Burgers Zoo de Future for Nature award ontvangen uit handen van de beroemde BBC natuurfilmer Sir David Attenborough. Daarna heeft ze met hem de hele dag opgetrokken en schoof na afloop aan tafel in het TV programma Pauw en Witteman. De Future for Nature award, een internationale prijs voor de beste natuurbeschermers ter wereld, wordt een keer per jaar uitgereikt.
Maggie Muurmans werd geboren in Indonesië en groeide op in Nederland. Na haar opleiding wildlife-management werkte ze overal ter wereld. Indonesië, Jersey, Costa Rica, Nicaragua. In Nicaragua werkte ze overdag met apen en trok er ‘s nachts op uit om te patrouillieren op het strand; schildpadeieren beschermen tegen de stropers die daar heel veel geld voor krijgen. Bepaald niet ongevaarlijk. Op een gegeven moment vlogen de kogels haar om de oren… Ze moest kiezen tussen de apen en de schildpadden en koos voor het laatste. En dat pakte deze ondernemende vrouw meteen goed aan. Maggie organiseerde verschillende symposia in Latijns Amerika en besloot dat haar volgende standplaats de eilandengroep Pulau Banjak moest worden in Atjeh, Indonesië. Daar was natuurlijk wel geld voor nodig. Dus begon ze met fond-senwerving. De zwemclub, de krant en daarnaast door heel veel te werken in de horeca.
Zeeschildpadden zwemmen de hele wereld rond en komen jaarlijks op één strand hun eieren leggen. Niet alleen worden deze stranden inmiddels door hotels bezet, ook worden hun eieren geraapt en raken ze in de oceaan in visnetten verstrikt. Hierom staan alle zeeschildpadden op de rode lijst van bedreigde diersoorten. In Pulau Banyak komen drie soorten zeeschildpadden voor: de groene-, de karet- en de lederrugschildpad. Wist u dat deze tot 1.80 meter lang kan worden en 1200 meter diep duikt?
Ze zegt: “Ik wil het leven grijpen en alles eruit halen wat er in zit.” Vol passie vertelt ze over Atjeh en de veertig prachtige eilanden van Pulau Banyak, de bijzondere natuur en de hartelijke bevolking. Heel arm maar een mooiere natuur en vriendelijker mensen bestaan niet. Gelukkig waren de zee-schildpadden daar reeds behoorlijk beschermd. Al in 1997 zorgden de oprichters van de stichting voor een beschermde status van de eilandengroep. En in 1997 stopten de laatste eier-rapers definitief met hun werk.
Helaas hebben de zevenduizend inwoners van de eilanden veel ellende meegemaakt. Een burgeroorlog en vervolgens een aardbeving. Hierdoor was de stichting niet actief van 2000 tot 2006. In die periode kwam de eierhandel weer terug en werden zeeschildpadden, zeekoeien en koraalvissen verkocht voor de export. Overigens eten de eilandbewoners – als vrome moslims – zelf geen schildpadvlees maar helaas wel de eieren. Stroperij en het vissen met dynamiet en giftig cyanide dreigden de basis van de lokale economie te vernietigen. Gelukkig kon de stichting in 2006 weer aan de slag. Zo begon Maggie met het maken van plannen. Zeeschildpadden zijn erg populair en kunnen een enorme impuls geven aan de ontwikkeling van het gebied via ecotourisme en het instellen van beschermde gebieden. Hierbij is het van het grootste belang dat de plaatselijke bevolking hier volledig bij is betrokken en ook profijt van heeft. Maggie is erin geslaagd de houding van het merendeel van de dorpelingen tegenover natuurbescherming te veranderen van tegenwerking naar ondersteuning. Tekenend is de ex-eierstroper Safar die nu zijn brood verdient met het beschermen van de eieren. En de tekenen zijn hoopvol. Steeds meer toeristen weten Pulau Banyak te vinden en ook bij Indonesiërs is het reservaat inmiddels een begrip. Zo kunnen economie en ecologie hand in hand gaan. Sir David Attenborough zegt: “Het is het individu die zaken voor elkaar krijgt, niet werkgroepen of organisaties.” En dat bewijst Maggie Muurmans iedere dag.
Arnoud Six
www.acehturtleconservation.org
Trefwoorden: Future for Nature award, Maggie Muurmans, Pulau Banyak, schildpadden, Sir David Attenborough
Artikel geplaatst in: uitgave 2
